Οι ξεχασμένες

screenshot_20200729-135715_duckduckgo~27465319665935229514..jpg

Της Λάρα Ντίεθ Κιντανίγια.

Είναι η πιο πρόσφατη μετάφραση, καθώς ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2020. Το έργο αυτό ανέβηκε στο Teatre Akadèmia της Βαρκελώνης το 2019 αλλά και για μία παράσταση στην Casa Milà (La Pedrera) την ίδια χρονιά. Δεν έχει παρουσιαστεί ακόμα επί σκηνής στο ελληνικό κοινό.

 

Σύνοψη:

 

Οι ξεχασμένες είναι οι ανώνυμες γυναίκες. Αυτές για τις οποίες δεν γράφονται βιβλία, ούτε φιλοτεχνούνται πίνακες. Είναι γυναίκες που κάπου, κάπως, κάποτε υπήρξαν αλλά δεν τις θυμόμαστε γιατί δεν ακούσαμε ποτέ τη φωνή τους, κανείς ποτέ δεν τους πήρε συνέντευξη.

Γενιές και γενιές, σε κάθε κουλτούρα του κόσμου και σε κάθε κοινωνική τάξη, που υπέστησαν κακομεταχείρηση και έζησαν σκλαβωμένες στην ετερο-πατριαρχική τυραννία.

Όποια σελίδα της ιστορίας και να ξεφυλλίσουμε θα δούμε γυναίκες υποταγμένες. Όμως εκείνες, που τις έχουμε πια ξεχάσει, έχουν την εμπειρία που θα μας οδηγήσει στην απελευθέρωση. Το μόνο που χρειάζεται είναι να θυμόμαστε ότι τις έχουμε μέσα μας.

Ένα ταξίδι στη μνήμη και στην ίδια την ύπαρξη μέσα από τα μάτια των γυναικών.

Screenshot_20200729-135836_Chrome~2

 

Ένα απόσπασμα από το έργο:

 

M- Τώρα είμαστε εδώ, οι δυο μας…

B- Ναι…

M- Έχουμε η μία την άλλη.

B- Ναι…

M- Επιβιώσαμε…

B- Καλά, αυτό δεν το ξέρουμε.

M- Τώρα είμαστε εδώ.

B- Ζωντανές;

M- Ίσως να μην είναι η κατάλληλη λέξη.

B- Τότε ποια είναι;

M- Μία που να μην είναι ούτε ζωντανές, ούτε νεκρές.

B- Γιατί είμαστε εδώ; Γιατί πήγαμε τόσες φορές εκεί; Για ποιο λόγο;

 

Σιωπή.

 

Μ- Θα σου πω μια πολύ σημαντική ιστορία. Λένε ότι οι γυναίκες έχουμε στο σώμα μας, στην κοιλιά μας, ένα μέρος από όλες τις κόρες που μπορεί να γεννήσουμε.

B- Θες να πεις ότι γεννιόμαστε με όλα τα ωάρια που πρόκειται να έχουμε;

M- Αυτό, πώς το λένε! Φαίνεται ότι δεν παράγουμε άλλα στη ζωή μας, τα έχουμε όλα μέσα μας από τη μέρα που ερχόμαστε στον κόσμο. Επομένως έχουμε μέσα μας όλες τις εν δυνάμει κόρες μας, κατάλαβες; Αυτό σημαίνει ότι εσύ ήσουν μέσα μου κάποτε. Ένα κομμάτι από εσένα, θέλω να πω.

Όταν ήμουν έγκυος στη μητέρα σου, εκείνη, αν και ήταν πολύ μικροσκοπική, είχε ήδη μέσα της ένα κομμάτι από εσένα. Εσύ ήσουν μέσα στη μητέρα σου και εκείνη ήταν μέσα μου, άρα κι εγώ σε είχα μέσα μου, κατάλαβες;

Screenshot_20200806-132224_Chrome~2

Screenshot_20200806-132228_Chrome~2

Screenshot_20200806-132221_Chrome~2

 

Φωτογραφίες: Bori Mo
Φωτογραφία αφίσας: David Ruano

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: